Chemioterapia mięsaków – nowości z ESMO 201207.10.2012

autor: lek. Sebastian Woźniak
Zakład Immunologii Nowotworów WCO w Poznaniu, Oddział Chemioterapii WCO w Poznaniu
słowa kluczowe: nowotwór, leczenie, leki, mięsak

ESMO (ang. European Society for Medical Oncology), czyli Europejskie towarzystwo Onkologii Medycznej jest organizacja zrzeszająca wielu lekarzy z krajów Europy. Co roku odbywa się kongres, na którym prezentowane są wyniki najnowszych badań i doniesienia o przełomowych odkryciach w dziedzinie onkologii. W tym roku kongres miał miejsce w Wiedniu między 28 września a 2 października 2012r.

Jeden z wykładów dotyczył wyników badania EORTC 62012 – badania trzeciej fazy mającego porównać wyniki dwóch schematów chemioterapii w leczeniu pierwszej linii mięsaków – samej doksorubicyny i połączenia doksorubicyny z ifosfamidem. Mięsaki tkanek miękkich są stosunkowo rzadkimi nowotworami występującymi średnio u 5 osób na 100 000 na rok. Obejmują wiele typów histologicznych, wymagających nierzadko indywidualnego podejścia. Wymienione wyżej leki mają jednak swoje stałe miejsce w leczeniu tych nowotworów, a wybór kolejności ich podawania lub wybór między monoterapią a terapią wielolekową może mieć istotne znaczenie dla planowania leczenia.

W badaniu brało udział 455 pacjentów w wieku od 18 do 60 lat z miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym mięsakiem tkanek miękkich w stopniu G2 lub G3. Pacjenci byli kierowani do jednego z dwóch ramion badania na podstawie stanu ogólnego, wieku, obecności przerzutów w wątrobie i typu histologicznego nowotworu. W jednym ramieniu była podawana doksorubicyna w dawce 75 mg/ m2 powierzchni ciała, a w drugim doksorubicyna z  ifosfamidem (10 g/m2 powierzchni ciała) z dodatkiem mesny (zapobiega krwotocznemu zapaleniu pęcherza moczowego przy podawaniu ifosfamidu) i pegfilgrastimu (zapobiega gorączce neutropenicznej po chemioterapii). Leczenie podawano w cyklach co 3 tygodnie do progresji choroby lub do podania 6 kursów. Oceny dokonano po 56 miesiącach.

Wyniki dotyczyły średniego przeżycia całkowitego (median OS – overall survival) – 14,3 miesiąca w ramieniu z doksorubicyną i ifosfamidem vs. 12,8 miesiąca w ramieniu z doksorubicyną. Różnicę tą uznano za nieistotną statystycznie. Przeżycie całkowite po roku wynosiło odpowiednio 60% i 51%. Schemat z doksorubicyną uzyskał znaczącą przewagę w czasie do progresji (7,4 miesiąca vs. 4,6 miesiąca w ramieniu z doksorubicyną w monoterapii) oraz w całkowitej odpowiedzi na leczenie (26,5 % vs. 13,6%). Niestety zysk ten wiąże się z większą toksycznością leczenia.

Ostatecznie uznano, że zalecanym standardem jest monoterapia doksorubicyną, a połączenie z ifosfamidem należy rozważać jedynie u pacjentów, u których zmniejszenie  guza jest niezbędne w celu kontynuacji leczenia.

Źródło

  • Artykuł napisano na podstawie doniesień z ESMO Congress 2012 „Data fails to support routine use of doxorubicin and ifosfamide combination for soft tissue sarkoma” z dnia 02.10.2012r.

ISSN 1689-7730